You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.


You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.


İbrahim Yücel Reklam
Örnek Resim
İbrahim Yücel Reklam

Arion

Dugun
Malatya Haber -

Malatyalı Olmak!

Malatyalı Olmak!
  • 27.12.2015

Necati GÜNGÖR

gungornecati@yahoo.com

 

Her insan bir yörede, bir coğrafya parçasında dünyaya gözlerini açar. Kişinin ana babasını seçmesi söz konusu olamayacağı gibi, üzerinde gözlerini dünyaya açacağı coğrafyayı seçme olanağı da bulunmaz.

 

Ne gariptir ki, insanoğlu, seçemediği ana babasına da, seçemediği yurduna da aşkla, tutkuyla bağlanır! Bunun nedenini anlamak güç değil: İnsan dünyaya geldiğinde anasının sütüyle, babasının ekmeğiyle, daha önemlisi, her ikisinin de sevgisiyle beslenir. Anasının sütüne, baba ekmeğine sarılır; onların sevgisine, koruyucu kanatlarının altına sığınır. Tıpkı, yuvadaki tüysüz yavrusunu yakıcı güneşten korumak için kanatlarını açıp saatler boyunca gölge yapan kuşlar gibi, insan ana babalar da, yıllar boyunca çocuklarına kol kanat gerer! Hele de Anadolulu ana babalar, hele de bizim Malatyalı ana babalar…

 

Asla, asla ödeşemeyiz ana babalarımızın biz çocukları için harcadıkları emekle, katlandıkları özveriyle… Üstelik çoğu kez onlar, böyle bir ödeşme de beklemez bizden…

 

Üzerinde doğup büyüdüğümüz topraklar da, aldığımız kültür de bizler için birer ana baba gibidir. Bizi bağrında büyütür. Memleketimizin diliyle konuşmayı öğreniriz. Suyunu içer, topraklarında yetişen nimetlerle doyarız. Doğup büyüdüğümüz yörenin yaşama kültürü, bizim kültürümüz olur. Ana gibi emzirir bizi memleketimiz, baba gibi ekmek verir, kol kanat gerer.

 

Çocukluk çağında içgüdüsel olarak bağlandığımız ailemizi ve ilimizi, büyüdüğümüz dönemlerde bilinçle sevmeye, anlamaya, ona saygı duymaya başlarız. Onlardan uzaklaşmak yüreğimize özlem ateşi düşürür. İçindeyken farkında olamadığımız değerlerini anlamaya başlarız. Birlikteyken yadırgadığımız, önemsemediğimiz özellikleri, gözümüzün önünde tütmeye başlar… Memleketimizden, ana yurdumuzdan, baba ocağımızdan uzaklaştıkça kendimizi yalnız, korumasız, tuzaklarla sarılı görmeye başlarız. Memleketimizin bir karış ötesini gurbet olarak algılarız.

 

Çocukluğumuzda bize sabahı müjdeleyen, o, bıkıp usandığımız komşunun horozunun sesini bile özlemle büyütürüz içimizde. Avlumuzdaki kuyunun acı suyu, gurbet ilinin bal şerbetinden daha tatlı gelir… Tertemiz kaldırımlarda yürürken, memleketimizin yollarındaki toz kokusu burnumuzda tüter! Şölen sofralarında, anamızın mercimekli bulgur pilavını, ekşili köftesini ararız.

 

Kulağımıza çalınan bir memleket türküsü gönül tellerimizi ince ince titretir. Anamızdan bir haber, babamızdan bir selam geldiğinde, içimizi birdenbire, avludaki kayısı ağacının gölgesi gibi bir serinlik kaplar. Yüzümüze bir avuç pınar suyu çarpmış gibi ferahlarız.

 

Kimi zaman bir dilim Malatya peyniri, bir parça tandır ekmeği cennet taamı olur, yeryüzünün bütün lezzetlerinin üstüne çıkar!

 

Malatya’dan uzakta bir Malatyalı, karanlık sularda yüzme bilmez bir çocuk gibidir. Hani derlerler ya, insanoğlu yaşamı boyunca, bilinçaltında, ana rahminin rahat, sıcak, koruyucu ortamını arar diye… Malatyalı da memleketini işte öyle özler, öyle arar. Memleket, ana kucağıdır çünkü. Orada kendi diliyle konuşur, kendi kültürünü yaşar, kendini tanıdığı bildiği insanlar arasında rahat hisseder!

 

İstanbul’da öyle Malatyalılar tanırım ki, bütün hayalleri, bir karışlık toprak parçacığı edinip orada bir kayısı ağacı yetiştirmektir! İstanbul’un o dokununca taçyaprakları solan manolyalarını, bütün bir sokağa baygın kokular salan sarı çiçekli ıhlamurlarını, baharın müjdecisi erguvanlarını, asırdide çınarlarını, saçlarını akarsuda yıkayan salkımsöğütlerini, daha birçok güzel ağacını gözü görmez, yalnızca baharda çiçek açacak, mayısta çağla verecek bir kayısı ağacının rüyasıyla yatıp kalkar… Çünkü o bir kök kayısı ağacı, onun gözünde koca bir Malatya’yı simgeler. Kayısı ağacı çocukluğunu geri verir gurbetteki Malatyalıya. Ana babasını, konu komşusunu, çocukluk arkadaşlarını, çember çevirdiği, göz yumma oynadığı mahalleyi geri verir. Okul arkadaşlarını, ilk gençlik aşkını, öğretmenlerini, kısacası yitirdiği bütün bir dünyayı geri verir bir kayısı ağacı…

 

Şimdinin insanları için aynı şey söylenebilir mi, bilemiyorum; ama bizleri yetiştiren kuşaklar da dahil, bütün eski kuşağın insanları, okuyan, bir yerlere gelen, kendi alanında başarılı olan evlatlarıyla övünmüş, onları bağrına basmıştır. Bunun yakın tarihteki en tipik örnekleri, İsmet Paşa ile Turgut Özal’dır… Bu iki Malatyalı, politika sahnesinin baş oyuncuları oldukları için, onları yakından tanıma olanağını bulabilmiştir Malatyalılar. Tanıdıkları için de, onları yere yurda konduramamıştır. Şurası bir gerçek ki, bilim ve sanat alanında da, Malatya övünebileceği ölçüde değerli insanlar yetiştirmiştir. Ne yazık ki, bilim ve sanat, magazin basınının, TV ekranlarının gündeminde fazlaca yer tutmadığı için, onları tanıma şansını elde edememiştir. Birkaç türkücü, birkaç komedyen dışındaki değerlerini fark edememiştir…

 

Kemal Sunal’ı tanır da, Cüneyt Gökçer’i duymamıştır sözgelimi, insanımız. İlyas Salman’ı iyi tanır da, şair Ebubekir Eroğlu adını işitmemiştir. Sokağa çıkıp rasgele sorsanız, ne ressam Sadık Kınıkoğlu’ndan haberi vardır insanımızın, ne Ergin İnan’dan, ne Mustafa İnan’dan, ne de başkalarından… Yasemin Yalçın’ı bilir de, felsefeci Takiyettin Mengüşoğlu’nun adı kulağına hiç çalınmamıştır… Hatta hatta,  Malatya kökenli Ruşen Eşref’le, Hamdullah Suphi’nin adlarını duyanların sayısı, iki elin parmağını geçmez belki de!

 

Diyeceğim o değil ama…

 

Asıl diyeceğim, kendi içinden çıkan evlatlarına dört elle sarılır Malatyalı. Yeter ki, tanısın…

 

Sözgelimi, Malatyalı, Kurtuluş Savaşı’nı, “bilakayd ü şart”,  yani kayıtsız şartsız desteklemiştir. Neden? Çünkü İsmet Paşa da işin içindeydi. Malatyalı Cumhuriyet’i kayıtsız şartsız desteklemiştir. Neden? Çünkü kendi evladı da bu yeni devlet yapısının mimarlarından biriydi…

 

İsmet Paşa, seçim yasası gereğince Ankara’dan aday olunca; bütün Malatya ağlamaklı bir ses tonuyla, “Bizden ne kötülük gördün Paşam? Bu bize yapılır mı?” diyerek sokaklara dökülmüştür!

 

İsmet Paşa, hemşerilerinin bu isyan duygusunu yatıştırmak için, hem Ankara’dan, hem de Malatya’dan aday olmak durumunda kalmıştır.

 

Malatyalının İsmet Paşa’ya beslediği bağlılık duygusu, kendisine pahalıya mal olmuş; on yıl boyunca Demokrat Parti’nin hışmına uğramıştır!

 

Ne gam…

 

Malatyalı öz evladını satacak değildi ya! Tam on yıl boyunca İsmet Paşa’nın arkasından inançla yürümüştür Malatyalı.

 

Bu nedenle, DP’ye karşı yapılan 27 Mayıs İhtilalini de candan, gönülden desteklemiş, bu kez de yıllarca AP iktidarının kuşkuyla baktığı bir yer olmuştur.

 

O yıllarda Malatya’da, İsmet Paşa’nın başı ağrıyormuş diye bir söz atılsa ortaya, bütün bir kent halkı baş ağrısı çekerdi!

 

İsmet Paşa’nın yaşı kemale erip de emrihak vaki olduğunda, o gün Malatya’da yetim çocuklar gibi hıçkıra hıçkıra ağlayan yaşlı kuşaktan insanlar hayattaydı henüz! İsmet Paşa’nın ölümüne üzülmedi diye ortağından ayrılan esnaf vardı dersem, inanır mısınız? İnanın, inanın, vardı!

 

İsmet İnönü’yü gönlünün en yüksek tepesine gömen Malatyalı, gün gelecek, Turgut Özal’ı da aynı aşkla, aynı bağlılıkla sevecek, yere göğe konduramayacaktı onu da…

 

Ama şu son çeyrek yüzyılda köprülerin altından çook sular aktı… Seksen sonrasında topluma giydirilen deli gömleğiyle bu amaçlanmıştı belki de…

 

Malatyalı duyarlılığını yitirmişti!

 

Malatya hem göç vermiş, hem göç almış, bu akıntının girdabında, Malatya kültürü boğulup gitmişti!

 

Bir karikatür durum ortaya çıkmış; Malatyalılar, Malatya’da azınlığa düşmüş, bir avuç insan kendi aralarında “dayanışma ve yaşatma” derneği kurmak durumunda kalmışlardı!

 

Geçenlerde, cami duvarına siğerek şöhret bulmaya çalışan bir meczup çıkıp İsmet Paşa’ya “Millet düşmanı” dedi, koca bir Malatya üzerine ölü toprağı atılmışçasına uğursuz bir sessizlik içine karşıladı!

 

İsmet Yalvaç’tan başka İsmet Paşa’yı savunacak bir Allah’ın kulu yok mu yahu, Malatya’da? Hadi diyelim Malatya’da Malatyalı kalmadı; ya Türkiye’nin dört bir yanına dağılmış onca Malatyalı niye kös dinliyor, mehteran bölüğünün devesi gibi? Onca hemşeri dernekleri nerede? Malatya Kültür Dernekleri? Malatya Eğitim Vakfı? Malatya lisesinden yetişenler? Yükseköğrenim gençliği? Üniversitelerdeki Malatyalı bilim adamları? Çarşaf gibi liste oluşturan “mensuban-ı matbuat” nerede peki?

 

Malatyahaber.com’un  “Platform”una bakıyorum, yediden yetmişe bütün Malatyalılar, Malatyaspor’la yatıp Malatyaspor’la kalkıyorlar! Aylardan beri bu böyle sürüp gidiyor.

 

Hemşerilerimin gözleri şaşı olmuş, Malatyaspor’daki gelişmeleri izlemekten…

 

Pes!

 

Şairin dediği gibi: Ne atom bombası / Ne Londra Konferansı… Bir elinde cımbız, bir elinde ayna / Umurunda mı dünya?

 

Malatyalımın hali pür melali işte bu…

 

Eser sahipleri eserleriyle övünebilirler! Amaçlarına ulaştıklarından kuşkuları olmasın…

 

İsmet Yalvaç yakınıyor: “Malatyalılık ruhu öldü!” diye.

 

Şöyle bir şey sormadıklarına şükretsin bence: “Malatyalılık ruhu da ne? Nane ruhu gibi bir şey mi?”

 

Bülent Korkmaz, kayısıcılığın sorunlarıyla ilgili bir yazı kaleme almış.

 

Karşılaştığı tepki, katı ve yekpare bir sessizlik!

 

Asıl, Malatyaspor’la ilgili konularda görüş sahibi olan kişi Bülent Korkmaz değil mi?

 

O niye bu konunun “hastası” değil? Çünkü gerektiği kadar ilgileniyor futbolla, artan zamanında Malatya’nın hayati bir sorununa eğilme gereksinimi duyuyor… Hem de o,  Malatyalıya özgü tatlı mizahıyla…

 

Biber gibi acı sözler söylediğimi biliyorum. Ama, birinin bunları söylemesi gerekiyor. Ne derler? Dost acı söyler.

 

FOTOĞRAFLAR: Malatya dışında yaşayan Malatyalıların da hep sahip çıktıkları iki isimdir, İsmet Paşa ve Turgut Özal.. İste Almanya’daki Malatyalı derneklerinin düzenlediği gecelerden, toplantılardan iki ayrı fotoğraf..  İsmet Paşa ve Turgut Özal posterleri mutlaka var.. Ama Malatya’da?.. Sanayinin temelini attığı memleketi Malatya’nın Ticaret ve Sanayi Odası’nda bile İsmet Paşa’nın fotoğrafı yok.. (ARŞİV FOTO: Murat ALABAŞ- Avrupa Malatyalılar Derneği Başkanı- Almanya/ Mannheim)

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

YORUM YAZ
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici, saygısız ifadeler, cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, suçluyu ya da suçu övücü, uygunsuz gönderici adı, 'naylon- uyduruk' mail adresli, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmayacaktır. Ayrıca, mesajların tüm yasal ve cezai sorumluluğu, mesajlarıyla birlikte IP numaraları da düşen göndericilere aittir."